Het nieuwe jaar begint goed! Mijn weblog is voortaan te vinden – en te lezen – op http://blog.bijzonderhuwelijk.nl!

Veel leesplezier!

Hoe mooi trouwlocaties ook zijn, x91gewoonx92 thuis trouwen is ook heel bijzonder! 

Neem nou Pascalle en Martijn, zij wisten al snel dat er voor hen maar xe9xe9n plek was om x91JAx92 te zeggen en dat was in hun eigen achtertuin (op 4 novemberrr..)En zo ging ik dus begin november richting Dordrecht naar hun gezellige tussenwoning, ik had de wind mee, dus was er zo.

De tent in hun tuin stond gelukkig aan stormbanden en eigenlijk viel de wind in hun besloten tuin erg mee. Koud was het zeker niet(door de heaters) en sfeervol zeker wel!

De tent is versierd met lampionnetjes in het kleurthema en heel veel kaarsen in windlichten, iedere gast heeft zijn eigen plaid en er liggen vlaggetjes klaar met JA/YES/SI/QUI om mee te zwaaien op het goede moment!

De daggasten staan buiten bij de voordeur om ons bruidspaar op te wachten, die omdat ze nu eenmaal alles anders doen dan anders, met de stadsbus aankomen.

Die is vandaag gelukkig precies op tijd en toch wel bijzonder, niemand in de bus keek gek op van het feestelijke bruidspaar.(betalen moesten ze trouwens wel gewoon) 

Maar dan komen ze stralend aangelopen en kan het feest beginnen, eerst nog koffie om op te warmen en dan de behaaglijke tent in.

Wat kan de ceremonie mooi zijn met een heel klein groepje belangrijke gasten.

In Dordrecht zijn we met zx92n 14^e en dat geeft mij de gelegenheid om iedereen heel persoonlijk te verwelkomen en iets te vertellen over hun relatie met bruid en bruidegom.

Na ook het bijzondere verhaal over Pascalle en Martijn te hebben verteld, zij vertrokken samen naar Qatar, wordt het tijd om ze te vragen hun VOWs naar elkaar uit te spreken, Martijn heeft zelfs een prachtig gedicht voor zijn vrouw geschreven, ontroerend mooi.

En dan mag ik ze met hun eigen woorden aan elkaar verbinden als man en vrouw, ja, Ja, JA!

Daarna gaan alle gasten in een kring om hun heen staan en pak ik mijn lange paarse lint waar we de ringen aanschuiven die door alle gasten worden doorgeschoven tot aan de opa van Pascalle, die de ringen aan hun mag geven. De sfeerfotox92s gemaakt door www.dejavureportage.nl zeggen genoeg.

 
En daarna natuurlijk het tekenen van de akte, niet alleen de getuigen tekenen die dag, maar alle bijzondere trouwgasten zetten hun handtekening op een speciale akte.

 
De muziek loopt, de tranen van geluk vloeien(ja mx92n zakdoek kwam zeer goed van pas) en de champagne komt door, want wij mogen een toast uitbrengen op een lang en gelukkig en heel bijzonder huwelijksleven voor Pascalle en Martijn.

 
 
 
Daarna gaat het hele gezelschap in feestkleding naar de bowlingbaan waar heel, heel erg wordt gelachen.

Thuis is de catering druk geweest met het omtoveren van de huiskamer in een dinerkamer, met zx92n allen aan een lange tafel en x92s avonds mochten ook alle andere gasten meefeesten in de feesttent in de tuin.

 
Hun trouwdag verliep precies zoals zij dat zelf voor ogen hadden, geen stress, de poezen dichtbij op zolder en de hond uit logeren, niet geleefd worden omdat er zoveel moet, maar je helemaal thuis voelen op je eigen trouwlocatie!

Nou heb ik toch een leuke workshop meegemaakt, daar mxf3et ik jullie over vertellen!

Shirley Pisano van www.bloomwedding.nl  heeft een heel vernieuwde workshop opgezet voor aanstaande bruidsparen. Geheel kosteloos wordt je uitgenodigd om een middag te gast te zijn bij prijswinnende Patisserie De Rouw in Vught, www.derouw.nl

Daar ben je twee uurtjes onder de pannen en krijgt op een ontspannen manier informatie over de nieuwste trends en ideexebn op trouwgebied, door kenners die met passie vertellen over hun vak. En zo leuk, ze nodigde mij ook uit om ook te komen vertellen over Bijzondere Huwelijkssluitingen. 

Natuurlijk begonnen we met koffie en thee   en een gebakje van Arthur de Rouw.  

En moesten de bruidsparen ook zelf aan het werk, want de uitdaging was, maak je eigen trouwtaartje!

Ik heb voetbalvelden langs zien komen, een complete trein met rails, veel hippe trendy kleurtjes en harten en natuurlijk ook de pogingen om zelf marsepeinen roosjes te maken.

Dat ze ook nog lekker smaken bleek de dag erna, want ook bij mij thuis werd mijn taartje bewonderd en toen snel opgegeten!  
 

Met een goodiebag en taartjes gingen alle bruidsparen heel enthousiast na afloop weer naar huis. Zaterdag 23 oktober is er nog een workshop en ik verwacht dat dit zox92n succes is dat er zeker meer zullen volgen.

 Bloomwedding  goed initiatief!

Wat heb ik toch een fantastische baan, nou mocht ik voor twee huwelijken afreizen naar de Spaanse Costa del Sol!

Marjolijn en Bastian wisten al een jaar terug dat zij hun ultieme trouwplek gingen zoeken in Spanje, want in Spanje werden ze verliefd, in Spanje verloofde ze zich(zo heet dat immers als je ten huwelijk bent gevraagd) en in Spanje wilde ze ook trouwen op 8-9-10!

Niet lang na ons eerste gesprek lieten ze weten dat het dakterras van een restaurant in Frigiliana(een echt wit dorpje in Andalusixeb) x93de plekx94 was.

Begin van dit jaar kwam ik in contact met Marjanne en Lieuwe, die alles op hun Spaanse trouwlocatie in Vxe9lez-Mxe1laga al geregeld hadden, behalve een goede invulling voor de trouwceremonie, gelukkig vonden ze mij en ik heb met veel plezier meegeholpen hun Spaanse trouwdag op 8-9-10 mogelijk te maken.

Er ging wat voorbereiding aan vooraf, want 2 huwelijken op 1 dag in Spanje, ga er maar aan staan, gelukkig blijken de locaties nog geen xbd uur bij elkaar vandaan te liggen en kiezen M&B voor een huwelijk in de middag en M&L willen trouwen aan het begin van de avond.

Met mijn echtgenoot als (amateur)fotograaf vertrekken we een paar dagen eerder naar de Spaanse zon en wat kan je daar mooie fotox92s maken en genieten van het zonnige Spaanse leven met tapas en vinos aan de Costax92s. Wij verbleven in Frigiliana zelf en dat is echt een aanrader!

Er

En dan breekt x93DDayx94 aan met meer dan 30 graden en een flink windje, het is nog een hele klim naar de trouwlocatie van Marjolijn en Bastian, door alle smalle sfeervolle straatjes en trappetjes van Frigiliana, maar meer dan de moeite waard, want wat een uitzicht!

Zodra de muziek aangaat en Marjolijn door haar vader wordt weggegeven op de tekst van Marco Borsato: ik hoor bij jou, beginnen bij de vrouwelijke gasten de tranen te biggelen,(de moeder van de bruid had zich nog zo voor genomen om dat niet te doen) het is wel te begrijpen, hoe bijzonder is het om een droom mee te maken, want dat is dit huwelijk zeker!

Met uitzicht op Frigiliana en de zee zeggen Marjolijn en Bastian JA en daarna wacht de Cava en de taart die ze mogen snijden met een zwaard.

Toen konden wij weer alle trappetjes in de oude stad af(incl. de 5 trappen naar ons appartement) en na een snelle omkleedsessie, door naar hotel Cortijo Bravo in Vxe9lez-Mxe1laga.

Want daar wachtte ons volgende bruidspaar, eigenlijk nog best ontspannen en uiteindelijk had het Spaanse hotelpersoneel heel goed begrepen hoe je een trouwplek sfeervol moet aan kleden, het enige dat niet lukte was om de bruidstaart aan te snijden na de ceremonie, want dat gebeurd in Spanje echt pas na het tig-gangen diner x92s avonds laat.

Maar zo ver is het nog lang niet, eerst komt Lieuwe met de bruidskindjes aan gelopen op muziek van Marco Borsato: ik hoor bij jou(nou, die had ik net ook al gehoord, wat hebben deze stellen veel gemeen) en dan wordt Marjanne weggeven door haar broer, die tevens getuige is en ceremoniemeester en toch alles onder controle heeft.

Weer komen we zakdoekjes tekort, wat kan de liefde toch mooi zijn, ik geniet stiekem net zo hard mee. De tijd vliegt voorbij, net zoals de trouwringen die door alle gasten worden doorgeschoven tot ze bij het bruidspaar zijn.

Na afloop is er opnieuw heerlijke cava met tapas(nee, de taart komt echt als toetje) wij mogen gezellig aanschuiven aan een prachtige tafel en wat is het toch leuk dat iedereen in het wit is.

De avond wordt gevuld met zang en dans door een professionele Flamingogroep(in de wetenschap dat ook bij Marjolijn en Bastian genoten wordt van net zox92n authentieke dansgroep) en heel veel lekker eten en dat allemaal buiten met kaarslichtjes en sterren aan de hemel, dit zijn echte Spaanse droomhuwelijken.

En nu ben ik weer terug op aarde geland en geniet na door deze ervaring met jullie te delen.

Trouwen in Spanje? Zeker doen!!!

Na

 
Meestal pak ik het vliegtuig voor een huwelijk in het buitenland, maar soms is de auto toch makkelijker.

Zo vertrokken mijn witte, bijzondere huwelijkssluiting Peugeot en ik vorige week naar de Loire en daar aangekomen vonden we een geweldige parkeerplek speciaal voor Moi,

want: Je suis un reprxe9sentant le mariage civil de la Hollande!

En als babs uit Nederland kom ik een onvergetelijke trouwceremonie verzorgen voor landgenoten die in het buitenland willen trouwen.

En ook dit keer is het genieten met hoofdletters, Jelka en Koppe zijn al een week bezig geweest met het versieren en voorbereiden van het familiehuis van de bruidegom en het resultaat kan zo in een trouwblad

 
De tuin met lampionnen, slingers en lampjes en witte stoeltjes voor de ceremonie 

Een grote groep gasten, veel kinderen, er is zelfs een babywagenpark en iedereen geniet.

Het bruidspaar komt aan in een oude 2cv, de band x93Edo Donkersx94 zet in en het trouwen kan beginnen!

 
De volgende dag brengt de tomtom mij tot in Parijs, zonder problemen nemen we de Pxe9riphxe9rique en dan mag de Peugeot in een bewaakte parkeergarage, want zoals de autox92s in Parijs eruit zien, dat zou zonde zijn.

Dus stap ik de metro in en ga op weg naar Hennie en Remco die in hartje Parijs wonen en volgende maand trouwen in een Chateau Vallagon in Frankrijk.

Zij wonen op een droomlocatie, vanaf hun balkon zie je links het topje van de Eiffeltoren en rechts op de achtergrond de Sacrxe9-Cx9cur en recht vooruit het Des Invalides.

Na afloop van ons gesprek besluiten ze nog even naar de Champs-xc9lysxe9es te wandelen, want juist die zondag finisht de Tour de France.

Wat kan ik zeggen, dat is leven als God in Parijs!

Het topje van de Eiffeltoren

De volgende dag brengt het Peugeotje me na 1600 km weer veilig thuis.

Frankrijk, au revoir tot volgende maand!

Weer met de Peugeot naar Chateau Vallagon in Bourrxe9!

Nog geen week later komt mx92n pluutje opnieuw van pas.

Ik ben in Barcelona voor mx92n eerste bijzondere (homo)huwelijkssluiting.

Franxe7ois en Dennis vliegen vandaag 10-6-10 met hun getuigen en ceremoniemeester ook hier na toe en om 6.10uur p.m. gaat er getrouwd worden op het dak van hun hotel aan de Rambla.

Zodra ik mijn gordijnen open doe weet ik het al; REGEN, neex85.

Hoe moet dat straks, valt nu alles in het water?

Nou ja, die dag kom ik wel door, ga met mx92n handige pluutje op stap, zie Gaudi, en Klimt en parc Guel en dan is het 13.00uur het moment dat het vliegtuig van mijn bruidspaar land en gebeurt er een klein wondertje.

De lucht breekt open en de zon piept er door(en gelijk is het 25 graden) en alles ziet er opeens heel anders uit, dat sms ik ook aan Franxe7ois, sinds jullie geland zijn schijnt de zon!

De ceremonie op het dak is echt super, de gasten zingen de bruidegommen toe, Let it be me, we vullen een kistjes met wensen en tips voor een gelukkig huwelijk en we toasten na afloop.

Ringen? Nee geen ringen, er werden twee heel bijzondere tatoeages onthult met de tekst; Mi corasxf5n es tuyo

(mijn hart is van jou)

En na afloop gebruiken we mijn paraplu als parasol tegen de felle zon

 
We love the Spanish sun!

Wat een heerlijk jong stel, Moniek en Roy en ook nog stadsgenoten!

Toch moesten ze me vinden op internet want ze hadden bijzondere trouwplannen in Frankrijk.

Moniek heeft de mazzel om een oom en tante te hebben met een fantastisch huis en meer dan ruime tuin in de buurt van Carcassonne.

Daar vliegt dus het hele gezelschap en hun ambtenaar naar toe, voor het gemak(en de gezelligheid) rijd de fotograaf met mij mee naar Charleroi en al op het vliegveld hebben we voorpret met de andere gasten(waar ik ook weer mensen van ken, Nijmegen is eigenlijk een dorp)

We vertrekken met regen en komen aan met regen, maar de voorspellingen voor morgen zijn gelukkig beter.

Het gezelschap begint de volgende dag natuurlijk in Carcassonne, in de oude Sitxe9, dat staat niet voor niets op het Unesco Werelderfgoed(en je kunt er prachtige bruidsfotox92s maken)

Om 1 uur stappen we met het hele gezelschap in de gehuurde bus op weg naar de trouwlocatie.

Echt een fantastische plek, wat een sfeer wat een plek, de stoeltjes staan al klaar bij het zwembad.

Maar zie ik nou druppels in het zwembad?! NEE dat willen we niet!

Gelukkig hebben we nog een uurtje en de gasten lunchen lekker in de tent in de tuin en al snel is het duidelijk; we gaan ervoor! De ceremonie doen we gewoon buiten, de (regen)wolken waaien wel over.

Iedereen zit, de muziek gaat aan en eerst komt Roy met het bruidsjonkertje en daarna volgt Moniek die wordt weggegeven door haar vader(vader nog even gexefnstrueerd, geef haar echt weg, pak je moment! deze vader wist wat hij deed, want Moniek heeft nog een oudere getrouwde zus)

Ik begin mijn verhaal en we lachen en pinken wat traantjes weg(Roy heeft twee broers, die heel stoer zijn, de hele familie honkbalt, maar op dat moment zijn ze vooral geraakt door wat hun broer aan mij heeft verteld over hun warme relatie)

Maar nu komt er niet alleen vocht uit hun ogen, maar ik voel ook een druppel op mx92n hoofdx85. wat nu?

We besluiten met zx92n alle te blijven zitten(het waait wel over) en voor het bruidspaar komt een paraplu.

De paraplu die ik die ochtend vond in een klein winkeltje, ik was er weg van, die komt vast een keer van pas dacht ik nog, dus kocht hem.

Nou hij kwam gelijk van pas, bij Moniek en Roy!

De rest van de ceremonie zaten ze knus tegen elkaar aan en dat plaatje wil ik jullie niet onthouden!

Trouwens, de regen waaide natuurlijk over, het is wel Zuid Frankrijk hxe9!

Het herbevestigen van je liefde voor elkaar, is in alle gevallen prachtig. Maar soms zo heftig dat het bijna pijn doet. Ruim drie jaar geleden ontmoeten ik twee leeftijdsgenoten met trouwplannen, voor beide niet hun eerste huwelijk, een bewust kiezen voor elkaar.

Na jaren samen, veel goede maar ook intens verdrietige momenten te hebben gedeeld, waren ze toe aan hun wettelijke bevestiging, getrouwd ging er worden! Aan mij de eer ze in de echt te mogen verbinden.

Die dag in januari was de meest stromachtige van het hele jaar, de dag die ze deelde met hun kinderen en close familie en bijzondere vrienden.

Uit ons gesprek had ik zoveel stof dat het verhaal heel persoonlijk en uniek werd.

De toekomst lachte hen toe en zou vast veel goede momenten voor hen brengen, dat wenste ik ze met heel mijn hart toe.

Afgelopen weekend ontving ik een heel heftige mail van de bruid van toen.

Mooie momenten waren er zeker geweest, maar twee jaar na hun eerste trouwdag werd bij hem een hersentumor geconstateerd, het afgelopen jaar had in het teken van ziekenhuizen en overleven gestaan, een laatste verre reis met alle kinderen en nu was hij weer thuis, terminaal.

Dit bericht kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel en ook met de wetenschap dat zijn laatste wens, nog xe9xe9n keer naar het strand van Renesse, hoe dan ook in vervulling moest gaan.

Twee dagen later zit ik ben hen thuis, in zox92n situatie verdwijnen de beleefdheidsvormen snel naar de achtergrond en praat je over de dingen die er echt toe doen.

De stichting x91wens ambulancex92 http://www.ambulancewens.nl/ bracht praktische uitkomst, want nu kon hij liggend vervoerd worden.

Koninginnedag, ook toevallig de verjaardag van de bruid, blijkt voor iedereen het beste moment.(dus over drie dagen)

Die middag bij hen thuis hebben we een goed gesprek waarin we herinneringen ophalen aan gelukkige tijden en genieten van wat nog wel kan ipv wat niet meer lukt.

We zijn het snel met elkaar eens dat ze op het strand van Renesse opnieuw iets aan elkaar willen beloven, ja zeggen tegen elkaar in aanwezigheid van hun meest dierbaren.

En zo vertrekken we op Koninginnedag, net als de koningin, ook naar Zeeland, alleen is onze bestemming met de wensambulance voorop, Renesse.

Na twee uur arriveren we daar in de motregentje, de hemel huilt een beetje, maar wij niet!

Het strandpaviljoen opent zijn schuifdeuren om de brancard gemakkelijk naar binnen te rijden.

We beginnen met koffie en appeltaart, ook onze patixebnt eet nog steeds met veel smaak, de fotocamera van mijn liefste(echtgenoot) klikt, hij stemde gelukkig ook in met mijn plan om vandaag de fotograaf te zijn en ook de cameraman Simon van Eik van http://vaneikproductions.nl/ beleeft zijn Koninginnedag anders dan andere jaren.

Al snel zoeken en vinden we een goed plekje in de duinen met een fantastisch uitzicht op zee, dat geschikt is voor rollend vervoer. Ik trek mijn toga aan en zet de spullen klaar die ik nodig heb voor deze bijzondere herbevestiging. De zon breekt door de wolken, de regen is al veel eerde gestopt.

De brancard wordt met een paar extra mankrachten ophoog geduwd, we kunnen beginnen.

Opnieuw vertel ik over hun liefde en leven, hun zorg voor elkaar en de kinderen.

De herinneringen aan hun mooiste moment samen, niet toevallig, ook in een duinpannetje aan het strand van Renesse. Met de kinderen vullen we een flesje met zand, ieder met zijn eigen kleur en als laatste natuurlijk het zand van Renesse.

Na het ja, is er een prachtige ring die wordt doorgeschoven van de kinderen, naar dit bijzondere stel en de ring, met mooie inscriptie, past perfect naast haar trouwring.

Vandaag beloven ze elkaar opnieuw hun liefde x91tot over de grenzen van het levenx92 en in de ring staat

x92per centi annix92 voor 100 jaar! Dan toasten we op de liefde die hen samen bracht.

De picknick daarna is een van de meest dierbare herinneringen van mijn leven als zelfstandige babs!

In mei van dit jaar stapte Judith en Martijn op een bijzondere plek in het huwelijk.

Als hun ambtenaar keek ik wel even op van hun verzoek, maar op de dag zelf bleek dat zij helemaal gelijk hadden en dat trouwen in de wei, tussen de koeien, geweldig was!

Martijn is opgegroeid tussen die koeien en werkt met hart en ziel mee in het melkveehouderbedrijf van zijn vader.

Judith kent Martijn nu drie jaar en begrijpt en deelt zijn liefde voor deze koeien, ooit in de toekomst hopen ze het bedrijf over te nemen.

Ze komen beide uit hele hechte gezinnen, waar ik in mijn toespraak ook even bij stil mocht staan, want het is heerlijk als je goede herinneringen hebt aan vroeger en dan mag ik jullie ouders vertellen dat je volgens jullie zelf x93keigoedx94 zijn opgevoed.

Na, meer dan 30 jaar huwelijk zijn voor beide ouderparen, dan ook het goede voorbeeld.

Martijn en Judith hebben beide twee zussen (Martijn is xe9cht omgeven door vrouwen) en deze vier zussen zijn op de trouwdag de getuigen.

Ook met hen kan ik geweldige herinneringen ophalen, gekke spelletjes vroeger; de eettafelstoelen die een camper werden en waarbij het jongste zusje x93het broertjex94 werd en zij dan een flesje warme melk kreeg (leuk grote zussen .

Al die tijd staan we dus onder de stralende zon in het weiland op een vlonder bedekt met tapijt, tussen de koeien en de gasten zat enkel een schrikdraadje en ze kwamen regelmatig even nieuwsgierig kijken en reageerde  rustig op de indringers in hun wei.

Op het moment dat ik Martijn de grote vraag stelde; neem jij tot je echtgenotex85. ?

Na zijn JA kwam ook het antwoord uit de wei: BOE. (dat moet in koeientaal wel een instemming betekenen)

Vlak voor het jawoord was trouwens misschien nog wel het meest emotionele moment van de hele ceremonie.

Als xe9xe9n van de weinige was ik op de hoogte van heel blij nieuws voor Judith en Martijn en voor ik de officixeble trouwbelofte bij hen afnam had ik voor hun gasten een klein gedichtje dat alles zegt:

Ik zag het in je ogen,

Ik las het in je blik.

Wij trouwen met zx92n driexebn;

Het wonder, jij en ik!

(ik krijg weer kippenvel)

Na afloop konden ze dus dubbel gefeliciteerd worden en dat gebeurde zeker.

Na het ja in het weiland klonk hun ja die dag nogmaals tijdens een hele mooie viering in een prachtig kerkje en daarna was het x94party timex94!

Judith en Martijn deden het goed op hun trouwdag.

Zij kozen een plek die heel erg belangrijk en vertrouwd voor hen was en voelde ze zich daar helemaal op hun gemak.

Het werd echt een trouwerij om nooit meer te vergeten. Dat was ook de reactie van hun gasten.

Ik wil Judith en Martijn nogmaals heel veel geluk toewensen.

Een mooie toekomst wacht hen samen met hun baby (en natuurlijk de koeien;-).

Echt hier moet ik het met jullie over hebben, want het begint op te vallen!

De bruidsparen die hun huwelijken sluiten na vele jaren samenleven, met puber kinderen en altijd een beetje lachend vertellen, ik zei altijd: Ik trouw nooit!

Ja ja, zeg dus maar nooit, nooit!

Het is interessant om uit te zoeken waarom ze toch willen trouwen, na al die jaren samen.

Neem Liesbeth en Dick 27 xbd jaar samen als ze toch nog gaan trouwen, samen een zoon en een dochter.

Het was Liesbeth die vanaf het begin heel hard riep: trouwen?! ben je nou helemaal gek geworden, ik ben een zelfstandige vrouw, zelfs samenwonen was voor Dick een overwinning, daar deed hij bijna 6 jaar over.

Samen kinderen, dat ging dan weer relatief snel, maar trouwenx85.. nee, joh!

Dat idee kreeg ze pas vrij recentelijk toen ze een Lucky Luck x93de verloofde van Lucky Luckx94 las met op de achterkant een prachtige oude wedding certificate.

Toen realiseerde ze zich dat zij en Dick dat helemaal niet hadden, natuurlijk hadden ze alles wettelijk goed geregeld, maar zelf hadden zij niet zox92n mooi blijvend archief, zox92n eigen mijlpaal.

Dick was gelukkig uiteindelijk een warme voorstander, zeker nadat de notaris hem haarfijn had uitgelegd dat er weinig verschil was tussen een Partner Registratie en een huwelijk, die zei: ach mensen het is een gevoels kwestie, al is een PR in het buitenland vaak niet erkend, dus toch maar trouwen al leek het hem wel een omgekeerde trouwerij, in hun ceremonie keken we niet vooruit, maar vooral terug op al hun jaren samen.

Liesbeth regelde met heel veel moeite haar geboortebewijs uit Canada en toen vierde ze de ondertrouw alvast met een klein feestje.

Helemaal fijn is dat haar ouders nog leven, want hoe bijzonder is het als je ver in de 70 het huwelijk van je dochter en schoonzoon mee mag maken, toen Liesbeth het vertelde konden ze het eerst zelfs niet geloven echt?!ECHT!

Jullie begrijpen hun trouwdag was een feest, echt waar, ze zijn afgelopen augustus getrouwd, buiten onder een oude boom, want zelfs het weer werkte mee.

Met hun kinderen, ouders, broers en zussen en lieve vrienden, een prachtig sprookje met een zielsgelukkig bruidspaar en ringen wisselen? Nee joh, Dick kreeg hem na al die jaren echt niet meer af!

En dan begin dit jaar, ik mag Mieke en Ben trouwen, ze komen in gezelschap van hun vier kinderen en zijn al 23 jaar samen.

Hun oudste dochter werd geboren terwijl ze zelfs nog niet eens samenwoonde. (dat is later wel goed gekomen hoor) zo volgde nog twee zonen en een dochter die het wel prima vonden dat hun ouders niet getrouwd waren, ze wisten immers niet beter.

Om hun heen gebeurde het regelmatig dat de ouders van vrienden gingen scheiden, nou dat wisten ze in ieder geval zeker: dat zou hen niet gebeuren!

Ben was al die jaren heel duidelijk, vond ook dat al die mensen die heel hard riepen dat ze nooit wilde trouwen maar dat uiteindelijk toch deden x93slap gedoex94.

Kijk, trouwen dat moest bij hen ooit nog gebeuren, het stond nog op hun lijstje van x93achterstallig onderhoudx94

Maar ja, wettelijk gezien had hij als vader weinig rechten en dan is Mieke ook nog kostwinner.

Ben zit trouwens niet stil, nee hij reist al meer dan 30 jaar regelmatig met ecotoeristen naar zijn geliefde Afrika

Onder andere naar een prachtige plek, een hutje op de Mount Kenia omringt door wilde dieren die je bijna kunt aanraken, naar die plek zou je op huwelijksreis moeten gaan had Ben weleens gedacht.

Afgelopen zomer is bijna het hele gezin op hun eigen initiatief voor het eerst mee geweest met hun vader/partner en dat was voor Ben de schop onder zx92n kx85. die hij nodig had.

Hij kocht voor vertrek trouwringen(hij wist wat ze mooi vond want een half jaar daarvoor hadden ze een halfslachtige poging gedaan om ze te kopen) hij gaf ze aan zijn oudste dochter om er over te waken en toen was het zover.

Nou moet je weten dat Mieke ooit jaren geleden, een bijzondere droom heeft gehad, waarin ze in een Afrikaans huisje naar binnen ging waar haar de toekomst werd voorspeld, terwijl ze nog nooit in Afrika was geweest, laat staan in zox92n hutje, maar die plek werd werkelijkheid toen Ben haar naar de rand van de Mount Kenia bracht, want daar vroeg hij haar eindelijk ten huwelijk en Mieke die geen kant uitkon(al die wilde dieren buiten die zei JA!

Ze moest wel zelf de touwtjes in handen nemen om het te regelen, want Ben was al weer gevlogen na de vakantie, dus smsx92te ze hem: we trouwen 11-1-10 toen kon zelfs Ben geen kant meer op.(al probeerde hij het nog wel, want hij antwoordde: maar dan ben ik in het buitenland!)

Nou niet dus, want 11-1-10 zijn ze op het stadhuis met de kinderen waarvan de twee oudste de getuigen zijn, de andere twee tekenen natuurlijk ook, maar dan als de extra getuigen.

Het duurde een kwartiertje, maar wat hebben we genoten.

Heerlijke mensen een heerlijk verhaal en zeker geen x93slap gedoex94 zegt deze trouwambtenaar die, terwijl deze bruidsparen hun bruiloft vieren, zelf haar zilveren jubileum viert! (ja, jong getrouwd hxe9)